Woensdag 11 januari. De laatste keer dat we op bezoek gaan voor dat we Vaico mee naar huis mogen nemen.
Nog 2 weken en dan mogen we Vaico mee naar huis nemen. Kyra is aan het aftellen met een zelfgemaakte aftelkalender.
Ik kan wel weer hetzelfde schrijven: Wat een scheetje, och wat lief…maar dit wordt nogal cliché. Waar, maar cliché.
Wel noemenswaardig is dat we de kennel inliepen en Vaico als eerste op ons af gehuppeld kwam om ons te begroeten.
Meer en meer krijgen wij het gevoel dat dit onze hond is, hij lijkt ons al te herkennen!
Uiteraard willen ook Vaico’s broertjes en zusjes wel even laten weten dat ze er zijn en dat ze aangehaald willen worden. Kyra komt er dan ook snel achter dat ze al heel scherpe tandjes hebben wanneer er eentje een hap neemt in haar kuit. Aangezien Opa en Oma ook mee zijn geweest om de pups te bekijken besluit de eigenaresse dat het misschien beter is om Vaico mee te nemen naar de woonkamer. Hier kunnen we dan even allemaal genieten van Vaico’s gekke capriolen.
Puur genieten!